Hardloop en Bootcamp Trainer Martina ging er twee weken tussenuit en stopte even met sporten. Het bleek een ‘blessing in disguise’ te zijn!

Naar de Bonaire

In januari ben ik twee weken met vakantie geweest. Nou is dat niet heel bijzonder – het was al weer even geleden maar ik ben gek op avontuur en ontdekken dus vakanties en reizen horen eigenlijk gewoon bij mijn leven. Alleen tijdens deze vakantie heb ik niet gesport. Voor het eerst in drie jaar, heb ik twee weken lang niet gesport. Niets! Gewoon helemaal en alleen vakantie gevierd – gesnorkeld, gegeten, gedronken, geslapen, gelezen, gedoken, en nog meer geslapen. Heerlijk!!!! Ik kan het dus blijkbaar nog wel.

En dan is de vakantie voorbij, en ben je weer in Nederland, en ga je helemaal opgeladen naar je eerste bootcamp in 3 weken. Klaar om te knallen!

Knallen…

En dan blijkt ineens dat twee weken niks doen toch echt iets doet met je lichaam. Na 15 minuten wilde mijn benen niet meer, maar dat accepteerde ik niet. Niks daarvan! Door!!! Na 25 minuten was mijn lucht ook op en kreeg ik mijn benen echt niet meer vooruit. Wat viel dat vies tegen!!!!! Enorm teleurgesteld in mijn lichaam en mezelf kroop ik die avond onder de douche en mijn bed in. En toen volgde drie dagen van de meest verschrikkelijke spierpijn die ik volgens mij ooit heb gehad.

Vrijdagavond stond krachttraining op het programma – maar ja, dan moet je wel kunnen lopen. Ik had last van oude pijntjes, dus de krachttraining werd rehab op de benen. Een poging om mijn hamstrings en quads ervan te overtuigen dat het echt allemaal zo erg niet was. Nog meer irritatie – ik wil trainen! Maar dat ging gewoon echt niet. Dus ook dit maar accepteren. En weer gefrustreerd mijn bed in.

Eerste keer hardlopen

Zaterdag voelde het allemaal al iets beter. Dus maar proberen een rondje te rennen. Rustig aan, was de insteek. En rustig was het zeker!!!!!!! Ook hier toch weer teleurgesteld in wat er nog in mijn benen en mij lichaam zat, of beter wat er niet in zat. Hoe kon twee weken rust nemen zo’n impact hebben gehad? Maar ergens, ondanks de teleurstelling, was het toch ook weer heerlijk om in beweging te zijn. Om mijn benen te voelen. Om mezelf uit te kunnen dagen.

Zondagochtend weer een bootcamp op het programma. Met knikkende knieën richting Balijbos. Het zou toch niet weer zo gaan als woensdag? Maar nee hoor. Het ging al weer wat beter. Nog steeds moeizaam en lastig, maar alles voelden alweer sterker. Wat krachtiger. Hmmmmmm. Er zat dus duidelijk al vooruitgang in. Na één week. Misschien kwam het dan toch weer goed.

Yoga is fijn

De week begint met een yogales op maandagochtend om 7.00. Dus deze week ook. Ook yoga was inmiddels al weer drie weken geleden, dus ook hier heel veel twijfels over hoe dit nou weer zou gaan. Maar de les was heerlijk. De laatste stijfheid en stramheid van de week ervoor werd door de yoga weggewerkt. Heerlijk. Mijn benen en heupen voelde weer alsof ik in ieder geval de drie trappen op werk op zou kunnen zonder als een hoopje ellende halverwege de lift in te moeten stappen.

Woensdag hardlooprondje poging twee – een stukje sneller, verder en vooral gemakkelijker. Ok, ok. Dus ook daar een stukje vooruitgang. Vrijdag krachttraining – en dat ging ook. Pijnlijk, zwaar en verschrikkelijk heftig. Maar het ging! Zondagochtend bootcamp nummer drie. En ja hoor, ook die ging weer beter. Die avond nog een rondje gelopen – de sneeuw was onweerstaanbaar – en voor ik het wist had ik 14 km weggelopen. Yipeeeeeeeeee.

Blij om weer te sporten

Bijna twee weken later gaat het dus echt al weer een stuk beter. Maar wat was dit heftig! Blijkbaar kan ook ik niet twee weken niets doen en dan verwachten dat mijn lichaam daar geen last van heeft. Dat wist ik ergens natuurlijk wel, maar het komt toch hard aan. Maar met een stukje doorzettingsvermogen, merk ik ook dat het toch ook heel snel weer beter gaat. En het is echt weer heerlijk om te voelen hoe sterk je lichaam kan zijn. En om weer te weten dat, als je bereid bent om er voor te gaan, ondanks de frustratie en de pijn, je lichaam wel mee wil.

En die twee weken rust, die ga ik vaker pakken!!!! Even helemaal tot rust komen. En ook mijn lichaam weer op adem laten komen. Om daarna, keihard, met nog meer energie maar vooral ook heel veel zin en plezier, het sporten weer op te pakken en te werken aan een nog sterkere, nog fittere, maar vooral een nog gelukkigere versie van mezelf.